Vijftiende dinsdag

Noor was helaas ziek, dus vandaag neem ik haar blogje over.

Na een heerlijke maaltijd gekookt door Yair, startten we de avond zoals gewoonlijk met thee en bastognekoeken van mij. Iets minder gewoon was dat we bezoek hadden van Meneer el Houfi en zijn jongste zoon Rayan. Zij waren op school ivm een oudergesprek. Zij dronken samen met ons thee en toen meneer el Houfi zijn gesprek had bleef Rayan. Dat hebben we geweten! Nu al een leraar. Iedereen kreeg een eerlijke reactie en meesterlijke tips. We waren onder de indruk van zijn zelfverzekerdheid en goede manier van kijken. voor een jongen uit groep zes!!! 

Voor er geschilderd werd, hielden we eerst een uitgebreide werkbespreking. Hoewel iedereen erg onzeker is en bang het groete doek te verknallen, is er tegelijkertijd een sterke vastberadenheid in wat iedereen wel wil en niet. Dus mijn suggesties worden  niet altijd in dank afgenomen… slik… 

Gelukkig wist ik Ines toch te overtuigen door te gaan en nog niet alles over te schilderen. Ze had er geen plezier meer in. Maar door toch even door te zetten  staat haar portret!!! De basis is goed en nu mag ze gaan spelen. Bij het schilderen zitten altijd momenten dat het echt even niet leuk is en dat je op je tanden moet bijten.

Madelief verbaast zichzelf en is een sprookjesschilderij aan het maken. Ik gun haar iets meer te genieten van het avontuur van het schilderen en niet te bang te zijn dat het misschien fout kan gaan. Het is maar een schilderij ;)  

Yadira’s schilderij wordt  een doek dat je op heel veel manieren kan bekijken, heel surrealistisch. Ik ben ontzettend blij dat zij haar weerstand om iets te doen waarvan zij zelf vindt dat ze het niet kan, opzij heeft gezet. Het was ontroerend om haar  de jonge El Houfi te horen aanmoedigen. “Je moet het gewoon doen, en dan merk je dat je steeds verder komt’. 

Oussama is aan het uitstellen… Hij heeft zich gestort op een prachtig Japansachtig landschap en wil niet zijn eigen portret, maar dat van zijn zusje schilderen. Ik vermoed dat Oussama het liefst geen portret wil schilderen omdat hij bang is dat hij het helemaal gaat verpesten. Maar ook voor hem kan ik alleen maar de boodschap geven: probeer te genieten van het leren, van het lekker met verf spelen en wie weet komt daar iets heel moois uit. Iets dat je voor het eerst doet wordt zelden meteen goed. En dat is niet erg. 

Bij Leah moeten de figuren raadselachtig blijven en mogen de gezichten niet afleiden. Bij haar hielp het enorm om het doek even op de kop neer te zetten. Je ziet meteen waar het doek nog aandacht nodig heeft. Bloemetjes gaan het schilderij verlevendigen. De schoonheid van het kleine en wat ik ook mooi aan dit zelfportret vind is dat het niet alleen om 'het zelf' gaat, maar ook om 'het samen'. Zelf zou ik heel graag gezichten zien, maar de kunstenaar bepaalt! 

Florines meisje in kimono is al prachtig, maar nu is het zo eng om door te gaan… Het is lastig als het gezicht al heel strak en egaal is opgezet en niet zoals de oude meesters eerst in licht en donker tinten. Het probleem wordt dan dat je gaat tekenen en vegen op het gelaat, waardoor het schilderelement verdwijnt. Voor mij moeilijk om dit goed te begeleiden. Moet ik nog eens goed over nadenken, maar ik heb al een plannetje… 

Bij Yair is het een stuk makkelijker. Hij staat open voor suggesties, leert daarvan en raakt niet in paniek als ik een wenkbrauw te hoog voor hem heb ingeschilderd. Dat hoort namelijk bij schilderen: terwijl je bezig bent, ben je aan het zoeken, maak je fouten,  je laat die staan of schildert die weg, er ontstaat  een levend portret. Niet perfect, maar wel levend en menselijk. Het thema van vorig jaar: Wabi Sabi, de schoonheid van de imperfectie. Eigenlijk is het bezig zijn aan dit portret een metafoor voor het leven. 

Komen we bij Chloë. Een persoonlijk en zeer origineel zelfportret. Ook erg eigenwijs en angstig om dingen te verpesten. Eigenwijsheid is een kwaliteit en kan tegelijkertijd een barrière zijn om je te ontwikkelen. Bij het schilderen laat je jezelf in je kracht en je kwetsbaarheid zien. Ik vind dat prachtig.

Eindigen we bij Katinka. Onze meesterschilder. Zij schildert op haar leeftijd beter dan ik deed toen ik zo jong was. Van nature weet zij wat schilderen is, ze is niet bang, durft fouten te maken en risico’s te nemen. Zelf ben ik bang dat ze te ver doorgaat, maar ach wie weet wat dat weer oplevert… Ik leer daar ook weer van.

Jammer dat Noor ziek was. Want ook Noor weet wat schilderen is en heeft lef. Ik denk wel dat het kijken naar de andere schilderijen haar kan helpen om volgende week door te gaan.

Dat is een boodschap voor allen. Het is voor mij heel verrijkend om zo naar jullie allemaal te kijken en jullie te begeleiden. Ik blijf echt zoveel leren, dat merk ik weer nu ik dit blog aan het schrijven ben. Jullie kunnen ook veel van elkaar leren en van je eigen proces tijdens het schilderen. Stel jezelf vragen en zie dit als een onderdeel van je levensreis. En fouten maken mag, sterker nog: FOUTEN MAKEN MOET!

Fotoalbum (met dank aan M. el Houfi)